پنج شنبه10 فروردين 1396                         خانه تماس با ما بایگانی  
 
بازدید: 1237 تن
 

13 مقدس .



دکتر هوشنگ طالع
ماهنامه خواندنی – شماره 80 – اسفند 92 وفروردین 93

ايرانيان از عهد كهن تا عهد باستان، بر اين باور بودند كه عمر جهان دوازده هزار سال است . در پايان هزارهي دوازدهم، با برپايي « رستاخيز » دوباره جهان نو ميشود و « دوازدهه ي » تازهاي آغاز ميگردد . با ظهور « استوت ارت » يا سومين و فرجامين سوشيانت که خويشكاري برانگيختن مردگان را دارد ، مردگان به تدريج برانگيخته شده و پس از انجام داوري فرجامين در حضور مهر، سروش و رشن، از پل چنوات ميگذرند. اين پل براي نيكوكاران پهناور و براي گناهكاران، باريك و تيز چون لبهي تيغ است. نيكوكاران به بهشت و بدكاران به دوزخ ميروند.  برپايه ي محاسبات روانشاد استاد ذبيح بهروز، زايش زرتشت در آغاز هزاره ي دهم قرار دارد و نيز فرجامين روز هزاره ي دوازدهم « روز سه شنبه 30 اسفند سال 600 يزدگردي رحلت است يعني روز هفدهم ژانويه 1232 ميلادي يا چهارم بهمن ماه 610 خورشيدي ».
البته بايد توجه داشت که سال شمار دوازده هزار ساله بر پايه ي سال يزدگردي يعني سالِ 365 روزه بوده است . از اينرو اين دوران برابر است با 000 380 4 روز و يا 11993 سال خورشيدي.
برپايه ي همان محاسبات ميبايست هوشيدر در سال 799 پ م م، زاده ميشد و در سال 769 پ م م يا 1390 پ ه پ، به مدت ده شبانه روز به نشانه ي بشارت ظهور وي از جنبش مي ايستاد. به همين ترتيب، ميبايست زايش هوشيدر ماه در سال 200 ميلادي (421 پ ه پ) ميبوده و در سال 230 ميلادي يا 391 پ ه پ ، ميبايست خورشيد به نشانهي بشارت ظهور وي و پايان هزاره ي هوشيدر از جنبش باز مي ماند. همچنين مي بايست زايش استوت ارت در سال 1202 ميلادي يا 581 خورشيدي ( چهارم بهمن ماه ) به وقوع مي پيوست و چنان كه گفته شد در سال 1232 ميلادي ( هفدهم ژانويه ) يا 610 خورشيدي ميبايست كار جهان به پايان ميرسيد و رستاخيز آغاز ميشد.
برپايه ي باور ايرانيان كهن با پيدايي سوشيانت و برانگيختن مردگان ، رفتن نيكوكاران به بهشت و بدكاران به دوزخ، كار جهان پايان نمييابد و از هزاره ي سيزدهم، دور 12 هزار ساله ي نويني آغاز ميشود. بر پايه ي اين باور، روز سيزدهم سال نو به عنوان نماد ( هزاره ي سيزدهم ) ، روز فرخنده اي بود كه شگون داشت و مردم با رفتن به دامان طبيعت كه زندگي تازه اي را آغاز كرده بود، روز سيزدهم يا آغاز دور نويني از زندگي را جشن ميگرفتند.
پس از يورش تازيان و دور شدن مردمان از ريشه ي خود، رفته رفته اين باورها كمرنگ شدند. پيش از آن كه به دست فراموشي سپرده شوند، فرزانگان ايراني براي نگاه داري و ورجاوندي اين سنت، به اين خرافه دامن زدند كه شمار 13 نحس است و بايد نحسي سال نو را با رفتن به دامان طبيعت به در كرد. گسترش اين خرافه، اجازه نداد تا اين سنت كهن به دست فراموشي سپرده شود. اين باور توانست اين سنت را تا به روزگار ما كه ديگر نيازي به خرافه نيست، پايدار نگاه دارد.
اين باور در درازاي ساليان، چنان بر انديشه ي مردم ما اثر گذاشت كه گمان كردند كه به راستي اين شماره ي پرشگون يعني 13، بدشگون و نحس است. تا جايي كه حتا شماره هاي خانه هاي خود را به 1 + 12 يا 2 + 11 بدل كردند .
ديگر عددهاي پرشگون در باور ايرانيان كهن، عبارت بودند از عدد هفت به نشانه ي هفت امشاسپند .
البته ميدانيم که شمار امشاسپندان ، شش است که قرار دادن نام اهورامزدا بر بالاي آنها و گاه ايزد سروش ، شمار آن را به هفت ميرسانند .
درباره عدد هفت . بايد دانست که پايه ي گاه شماري است و 52 هفته برابر است با يک سال و ...
عدد 72 نيز در ميان ايرانيان در عهد کهن و باستان ، جايگاه ويژه اي داشته است . اين عدد به نشانه ي 72 رشته ي کمربندي است به نام « کشتي » که ايرانيان از دور دست هاي تاريخ بر ميان ميبستند و سپس اين کمربند ، به آيين زرتشت نيز راه يافت و آنان پس از رسيدن به سن بلوغ ( 15 سالگي ) ، آن را به ميان ميبندند .
 

 


فرستادن دیدگاه ها
نام ونام خانوادگی:
ایمیل:    
دیدگاه ها:  


 
 
گروهبندی :
 

 
  پربازدیدترین ها:
 
توانمندی زبان فارسی در برابر زبان تازی ( عربی )

بحرين

واژگان فارسي را به‌كار گيريم

در شهر سوخته يافت شد: خط‌كش 5 هزار ساله با دقت نيم ميلي‌متر

شمار فارسي زبانان در سرزمين‌هاي خوارزم و فرارود


 
 
خانه| بایگانی | تماس با ما