كتيبه 12 سطر به خط ميخي پارسي راجع به حفر ترعه بين رود نيل و بحر احمر كه در زير كتيبه به خط و زبان ايلامي (عيلامي) هم كنده شده، بر يك طرف لوح سنگ سماق، در فاصله 33 كيلومتري از سويز در مصر قدري به طرف غربي ترعه كنوني پيدا شده است. پشت آن به خط قديم مصري، همان مضمون به طرز مفصل‌تري نقر گرديده است.

بند 1ـ خداي بزرگي ]است[ اهورامزدا، كه آن آسمان را آفريد، كه اين زمين را آفريد، كه مـردم را آفريد، كه شادي را قرار داد ] آفريد[، كه داريوش را شاه كرد، كه به داريوش شاه شهرياري را، كه بزرگ ]و[ داراي اسبان خوب و مردان خوب است، ارزاني فرمود.

بند 2ـ من داريوش، شاه بزرگ ]هستم[، شاه شاهان، شاه كشورهاي داراي همه‌گونه مـردم، شاه در اين زمين بزرگ دور و دراز، پسر ويشتاسپ، هخامنشي.

بند 3 ـ داريوش شاه مي‌گويد: من پارسي هستم. از پارس مصر را گرفتم. فرمان كندن اين ترعه را دادم، از رودخانه‌]اي[ به نام نيل، كه در مصر جاري است،‌ تـا  دريايي كه از پارس مي‌رود، پس آن ترعه كنده شد، چنان كه فرمان دادم، و كشتي‌ها از مصر از وسط اين ترعه به سوي پارس روانه شدند. چنان كه مرا ميل بود.